‘Fijn dat het hele trappenhuis nu weet dat ik een uitstrijkje moet’. Een vriendin stuurt een foto van het magazine op haar deurmat: ’leven & lijf, informatiemagazine bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker’, de indirecte uitnodiging om je benen te spreiden voor een eendenbek.

Op de cover zit gasthoofdredacteur Angela Schijf in bed. Ze is gewikkeld in lakens en badstof gewaden en kijkt alsof ze net zelf inwendig is betast met rubberen handschoenen. Daaronder zegt ze: ‘je bent heel kwetsbaar’. Maar sinds Angela haar kinderen ‘Mensje’, ‘Zus’ en ‘Bloem’ heeft genoemd, lukt het me niet meer om iets aan te nemen van wat zij reproduceert.

Verder in het magazine: een uitstrijkje in beeld. Iets dat me zoveel angst inboezemt dat ik het blad niet zou durven openen. Nog vervelender dan zelf open en bloot te gaan, lijkt me een blik in de kijkdoos van een ander. Maar misschien zijn het illustraties. Met dezelfde poppetjes die je ziet op vliegtuiginstructies en handleidingen van meubels. Altijd glimlachend. Zelfs als je Billy-kast in elkaar stort.

Over twee jaar beginnen mijn laatste maanden als twintiger en kan ik hetzelfde magazine verwachten. Hopelijk heeft het blaadje tegen die tijd een update gehad. Niet dat straks Nikki Plessen in een interieur van druipkaarsen vertelt hoe ontzettend gevoelig ik ben. Ik dacht meer aan een directe aanpak. Niks magazine, gewoon een uitnodiging met datum en tijd: ‘een eendenbek is kut, maar kanker nog veel kutter. Komen dus.’