Soms kijk ik filmpjes waarin asielhonden gekoppeld worden aan gevangenen en beide kwispelen van de wederzijdse liefde. Dan wil ik snotteren op een toonhoogte waarvan je niet weet of ik huil of zing.

Maar dan is er dit Twitteraccount.

Een ode aan alle slachtoffers van de aanslagen in Parijs. Waar tweets portretten zijn. Natuurlijk met naam, leeftijd en foto, maar de kern zit ‘m hier in de details.

‘Gek op superhelden.’ ‘Door vrienden Didrine genoemd.’ ‘Fan van de Rolling Stones.’ ‘Graag in gezelschap van rolschaatsen en kinderboeken.’ Maar ook: ‘laat driejarig zoontje en zwangere vriendin achter.’

Juist deze details laten je kennismaken met Elodie, Cedric en Ludovic. Het zijn de toevoegingen die de basis vormen van wie ze waren. De weetjes die hen onderscheidt van alle andere slachtoffers. De woorden die hen niet langer een getal maken.

Daarom: lees deze honderdnegenentwintig portretten. Met al die kleine verschillen. Misschien kunnen we dan wel laten zien:

Wat ons anders maakt, verbindt ons.